Буриши ғайриқонунии дарахтон ҷангалро хароб мекунад ва онро барои харобкориҳои баъдӣ осебпазир месозад.
Шикори ғайриқонунӣ пайомадҳои манфии дарозмуддат барои навъҳои дар хатари нобудӣ қарордошта ва экосистма дорад.
Фарози кӯҳҳо паногоҳи гиёҳҳо ва ҳайвоноти зебо мебошанд ва ҷангалҳои кӯҳӣ талаботи моро ба тибби суннатӣ, меваҳо ва мағздонаҳо қонеъ месозанд.
Мавзеъҳои табии харобшуда барои биёбоншавӣ осебпазир мебошанд ва баъд аз ин наметавонанд дар ҳамон сатҳ моро аз обхезӣ ҳифз кунанд.
Алафчаронии аз меъёр зиёд дар чарогоҳҳои табиӣ боиси эрозияи хок ва биёбоншавӣ мегардад.
Мавзеъҳои пурмаҳсул, зебо ва арзишманди табиӣ мумкин аст ба осонӣ ба биёбон табдил ёбад.
Ҷамъоварии ғайриқонунии наботот ва ҳайвонот боиси ранҷиш ва таҳқири онҳое мешавад, ки ба арзиши неъматҳои табиат қоил ҳастанд.
Ҳифзи табиат аз ҳаёти ваҳшӣ, шинонидани дарахтон ва ҳимояи нигаҳдорӣ ба доштани муҳити пойдор муосидат менамояд.
Энергияи таҷдидшавандаи дастрас, воситаҳои хӯрокпазӣ оташдонҳо ва воситаҳои гарминигаҳдорӣ роҳатбахширо бештар сохта, фишорро дар рӯйи ҷангалҳо коҳиш медиҳад ва ба рушди тиҷорат мусоидат мекунад.
Баъзе аз соҳаҳои табиати зиндаи мо ҳамчун соҳаҳои миллии таҳти ҳифозат ва дорои мақоми муҳим муайян шудаанд ва мо бояд онҳоро назорат кунем ва эҳтиром гузорем.
Нет комментариев